Στατιστικά

Articles View Hits
61904

Βρίσκονται τώρα μαζί μας

We have 18 guests and no members online

Σχολικό Ραδιόφωνο

Οι μαθητές του Γυμνασίου Εκάλης σε συνεργασία με τους μαθητές του Γυμνασίου-Λυκείου Καμπάνη Κιλκίς έχουν δημιουργήσει το πρώτο μαθητικό ραδιόφωνο στην Ελλάδα. Εκπέμπουν καθημερινά 24 ώρες το 24ωρο με ενημερωτικές και ψυχαγωγικές εκπομπές.

Συντονιστείτε!

Πνευματικοί και Λόγιοι

Ο Άνθιμος Γαζής

Ο Άνθιμος Γαζής (Μηλιές Πηλίου, 1758 –Σύρος, 1828) ήταν Έλληνας συγγραφέας, χαρτογράφος και από τους σημαντικότερους διαφωτιστές, που αγωνίστηκε για την διάδοση των ευρωπαϊκών ιδεών στην Ελλάδα. Σπούδασε στη γενέτειρά του και στην Κωνσταντινούπολη, όπου και χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης. Το 1796 έγινε εφημέριος του ναού της ελληνικής παροικίας στη Βιέννη της Αυστρίας. Από το 1799 έως και το 1812 ανέπτυξε ιδιαίτερη συγγραφική και εκδοτική δραστηριότητα, εκδίδοντας έργα Ελλήνων ή ξένων συγγραφέων μεταφρασμένα από τον ίδιο. Από αυτά ξεχωρίζουν τα δικά του έργα, όπως η πεντάτομη Ελληνική Βιβλιοθήκη (1807), η οποία περιλαμβάνει βιογραφίες αρχαίων συγγραφέων, και το τρίτομο Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής (1809–1816). Το 1811, με υπόδειξη του Κοραή εξέδωσε στην Βιέννη το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος, το πιο αξιόλογο προεπαναστατικό έντυπο, μέσα από το οποίο σχολιάζει ο ίδιος τα φιλολογικά γεγονότα και την δημιουργία πνευματικών ευρωπαϊκών κινημάτων. Ο ίδιος είχε την επιμέλεια του περιοδικού μέχρι το 1814. Το περιοδικό συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι το 1821. H χαρτογραφική του ενασχόληση ήταν πολύ αξιόλογη. Σημαντικότερο έργο του είναι ο Πίναξ Γεωγραφικός της Ελλάδος τον οποίο εξέδωσε στη Βιέννη το 1800, που θεωρείται μία νέα έκδοση της Χάρτας του Ρήγα. Μικρότερων διαστάσεων από αυτήν (102 Χ 104 εκ.), είναι σήμερα, ένας από τους σπανιότερους ελληνικούς χάρτες, αφού σώζονται μόνο 6 αντίτυπά του στο εξωτερικό. Ένα από αυτά κοσμεί την Κεντρική Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιταλίας στη Φλωρεντία . Ένας άλλος εξαιρετικά σπάνιος χάρτης του Γαζή (Άτλας περιέχων καθολικούς γεωγραφικούς πίνακας της υδρογείου σφαίρας) αποκτήθηκε από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστραλίας. Ο Γαζής πίστευε ότι μόνο με την πνευματική αφύπνιση των υποδούλων θα επιτυγχανόταν η Επανάσταση. Όντας άνθρωπος πνευματικής αναζήτησης, ο Γαζής επιθυμούσε να αναπτυχθεί το επίπεδο του εκπαιδευτικού συστήματος στην Ελλάδα. Το 1814, σε συνεργασία με τον Καποδίστρια και άλλους σημαντικούς Έλληνες, ίδρυσε την Φιλόμουσο Εταιρεία (Βιέννης), πολιτιστική οργάνωση, η οποία είχε ουσιαστικά πολιτική χροιά. Παράλληλα, ξεκίνησε την ανέγερση στην πατρίδα του προτύπου σχολείου, εστιασμένου στις φυσικές επιστήμες (βλ. Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών). Το 1817 έφτασε μέχρι την Οδησσό, προκειμένου να συλλέξει συνδρομές για την Σχολή. Εκεί τον βρήκε ο Σκουφάς και του προτείνει να γίνει μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Ο Γαζής δίστασε και έτσι επέστρεψε στις Μηλιές, όπου, μαζί με τον Γρηγόριο Κωνσταντά, οργάνωσε την Σχολή. Εκεί τον συνάντησε ο Ξάνθος, ο οποίος κατάφερε να τον πείσει να μπει στην Εταιρεία. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της, καθώς συνέβαλε στη μύηση νέων μελών και συνεννοήθηκε με ντόπιους οπλαρχηγούς, έτσι ώστε να προετοιμάσει την Επανάσταση. Υπήρξε ένα είδος συνδέσμου για τους Φιλικούς που βρίσκονταν στην Ρωσία και στη Μολδοβλαχία και τους μυημένους στην Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα. Την 1η Μαΐου του 1821, ανήμερα του Πάσχα, κήρυξε την επανάσταση στη Θεσσαλία και τη Μαγνησία και έλαβε μέρος σε όλες τις μετέπειτα μάχες στην περιοχή. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Θεσσαλία, κατέφυγε στον Νότο και διορίσθηκε μέλος του Αρείου Πάγου. Συμμετείχε στις πρώτες εθνοσυνελεύσεις ως εκπρόσωπος της Θεσσαλίας ( Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου, Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους και Τροιζήνας), αλλά ύστερα έγινε σχολάρχης στην Τήνο και τη Σύρο, όπου και πέθανε το 1828 σε ηλικία 70 ετών.

Δημήτριος-Δανιήλ Φιλιππίδης

'Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στη γενέτειρά του, τις Μηλιές, από τον διδάσκαλο Άνθιμο Παπαπαvταζή, στο ακροατήριο του οποίου συγκαταλέγονται οι εξάδελφοί του Γρηγόριος Κωνσταντάς και Άνθιμος Γαζής. Σύντομα περιβλήθηκε το ιερατικό σχήμα και ιεροδιάκονος πλέον, με το όνομα Δανιήλ, έφθασε στο Άγιον 'Όρος, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα της Αθωνιάδος.
Πηγαίνει κατόπιν στη Χίο όπου σπουδάζει φιλοσοφία και αργότερα στην πρωτεύουσα της Βλαχίας Βουκουρέστι. Η μαθητεία κοντά στο Νεόφυτο Καυσοκαλυβίτη αποτέλεσε σταθμό στην εκπαιδευτική εξέλιξη του Φιλιππίδη, ο οποίος υιοθετεί το προοδευτικό πνεύμα του δασκάλου του για την πνευματική αναμόρφωση του ελληνικού έθνους. Επηρεασμένος από τον Γαλλικό διαφωτισμό, ο Φιλιππίδης πιστεύει ότι η παιδεία και η επιστήμη χρειάζονται τη φιλοσοφία για να οδηγήσουν στην ηθική τελειότητα του ανθρώπου.
Με επιτυχία προσφέρει τις υπηρεσίες του στο σχολείο του Ιασίου. Κατά την παραμονή του στις Ηγεμονίες εισέρχεται στον κύκλο του Δημητράκη Καταρτζή. Μαζί με τον Γρηγόριο Κωνσταντά (είναι οι γνωστοί Δημητριείς) γράφει τη Νεωτερική Γεωγραφία, για την εκπόνηση της οποίας είναι σημαντικό ότι οι συγγραφείς βασίστηκαν στην πρoσωπική τους εμπειρία αλλά και τις μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων στις περιοχές που οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να επισκεφθούν.
Μετά τη Γεωγραφία, ο Φιλιππίδης θα παραμείνει για πολύ καιρό στη Γαλλία. Ο θάνατός του χρονολογείται το Νοέμβριο του 1832
στη Βεσσαραβία της Μολδαβίας.

Γρηγόριος Κωνσταντάς

Γεννήθηκε στις Μηλιές του Πηλίου, μεταξύ τωv ετών 1753 και 1757. Την είσοδο του Γρηγορίου Kωνσταντά στην ιεροσύνη προετοίμασε η μαθητεία του στο γνωστό δάσκαλο της Σχολής Μηλεών Άνθιμο Παπαπαvταζή. Άσκησε το λειτούργημα του διακόνου κοντά στον Επίσκοπο Σκοπέλου, ο οποίος τον έστειλε στην Κωνσταντινούπολη για περαιτέρω σπουδές, οι οποίες ολοκληρώθηκαν, αργότερα στο Βουκουρέστι όπου μετέβη παρακινούμενος από τον εκεί Δάσκαλο του Γένους Νεόφυτο Καυσοκαλυβίτη. Πέρα από τις μεταφράσεις σοβαρών, ξενόγλωσσων κειμένων, αξιόλογο παραμένει το έργο της Γεωγραφίας, που έγραψε από κοινού με τον Δανιήλ Φιλιππίδη (1791). Η Γεωγραφία συνδυάζει την απεικόνιση της χωρογραφίας με την Ιστορία του πολιτισμού των γεωγραφούμενων τόπων.
Το 1795 αναλαμβάνει θέση διδασκάλου στα Αμπελάκια Θεσσαλίας. Εκεί διδάσκει Αρχαία ελληνικά, Φιλοσοφία και Μαθηματικά. Στα 1803 και 1805 ,αντίστοιχα, οργανώνει νέα επιμορφωτικά ταξίδια σε Βιέννη και Τεργέστη. Επανέρχεται για λόγους υγείας στις Μηλιές, όπου διαμένει μέχρι την έκρηξη της Επανάστασης.
Διατέλεσε έφορος της παιδείας στην πρώτη κυβέρνηση της Ελλάδος. Κατά τη διάρκεια της θητείας του περιόδευσε στις ελεύθερες περιοχές της Ελλάδας, επιθεώρησε τα σχολεία τους , ενώ ανέλαβε μαζί με τους Θ. Φαρμακίδη και Α. Σούτσο την διεύθυνση του Ορφανοτροφείου της Αίγινας, από το οποίο απολύθηκε μετά την δολοφονία Καποδίστρια.
Επέστρεψε στην ακόμη υπόδουλη πατρίδα του, όπου συνέχισε με προσήλωση το διδακτικό και ιεραποστολικό του έργο. Πέθανε στις 6 Αυγούστου του 1844.


Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
O Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου του 1851 και πέθανε στις 3 Ιανουαρίου του 1911, στη Σκιάθο. Ο πατέρας του, Αδαμάντιος Εμμανουήλ, ήταν ιερέας. Μεγαλώνοντας σε τέτοιο οικογενειακό περιβάλλον ήταν φυσικό ο Αλέξανδρος να επηρεαστεί και να συνδεθεί με μια βαθιά ευλάβεια με τον χριστιανισμό και τα εκκλησιαστικά γενικότερα.
Παρόλη τη φτώχεια και τη στέρηση που συνόδεψε τα παιδικά του χρόνια ο Παπαδιαμάντης αγαπάει τα γράμματα και καταφέρνει με πολλές δυσκολίες, μετά από πολλές διακοπές να τελειώσει το γυμνάσιο και να γραφτεί στην φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Όμως δεν θα καταφέρει ποτέ να τελειώσει τις σπουδές του. Παραδίδει μαθήματα για να βγάλει τα προς το ζην και παράλληλα μελετάει με πάθος αρχαία ελληνική γραμματεία αλλά και την Ευρωπαϊκή λογοτεχνία της εποχής του. Μαθαίνει μόνος του αγγλικά και γαλλικά. Για να ζήσει κάνει μεταφράσεις, δουλεύει ως διορθωτής σε εκδόσεις και δημοσιεύει κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά. Ταυτόχρονα αρχίζει να εκπληρώνει το όνειρο του να γίνει συγγραφέας και κάνει την είσοδο του στα ελληνικά γράμματα με το μυθιστόρημα " Η μετανάστις " που δημοσιεύεται στον Νεολόγο της Πόλης.
Ο κυρ Αλέξανδρος για τους απλούς ανθρώπους που τον γνωρίζουν αλλά και για τους νέους λογοτέχνες της εποχής που τον συναντούν στο στέκι του, το καφενεδάκι της δεξαμενής, εντυπωσιάζει με την πλατιά του μόρφωση αλλά και με τα μυθιστορήματα και διηγήματα του που δημοσιεύει. Εντυπωσιάζει επίσης με την ασκητική μορφή του αλλά και την ασκητική ζωή του. Διάφορα οικογενειακά προβλήματα, η οικονομικές του δυσκολίες αλλά και ο θάνατος του αδερφού του, τον οδηγούν στον αλκοολισμό.
Το 1908 αποφασίζει να επιστρέψει στο αγαπημένο του νησί την Σκιάθο για να βρει την ηρεμία και τη γαλήνη που του τόσο πολύ του έλειψαν, έστω στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πεθαίνει μετά από μια σύντομη αρρώστια ενώ λίγες μέρες πριν το ελληνικό κράτος που μέχρι τότε δεν τον είχε βοηθήσει σε τίποτε, τον παρασημοφορεί αναγνωρίζοντας την μεγάλη του πνευματική προσφορά.
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στα ελληνικά γράμματα. Γράφει σε μια ιδιότυπη αρχαΐζουσα καθαρεύουσα που πιθανόν να χρειάζεται μετάφραση για κάποιον που μιλάει μόνο δημοτική, ενώ τους διαλόγους των απλών ανθρώπων του νησιού του που είναι και οι περισσότεροι ήρωες των διηγημάτων του, τους γράφει στο δημοτική ντοπιολαλιά της Σκιάθου. Παρόλα αυτά τα κείμενα του έχουν τεράστια εκφραστική δύναμη. "Ο άγιος των ελληνικών γραμμάτων" κατέχει δικαιωματικά μια θέση στο πάνθεον των πιο σημαντικών Ελλήνων λογοτεχνών.
Έργα του:
H Μετανάστις, Η Έκπτωτος Ψυχή, Oι Έμποροι των Εθνών, Η Γυφτοπούλα, Το Χριστόψωμο, Η Χήρα Παπαδιά, H Υπηρέτρια, Η Σταχτομαζώχτρα, Εξοχική Λαμπρή, Η Μαυρομαντηλού, Ο Φτωχός Άγιος, Ο Αμερικάνος και άλλα, Στο Χριστό στο Κάστρο, Ο Τυφλοσύρτης, Βαρδιάνος στα Σπόρκα, Της Κοκώνας το σπίτι, Η Νοσταλγός, Η Γλυκοφιλούσα, Πατέρα στο σπίτι, Άγια και Πεθαμένα, Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη, T' αγνάντεμα, Tα Δαιμόνια στο ρέμμα, Υπό την Βασιλικήν Δρύν, Η Φόνισσα, Η Φωνή του Δράκου, Ο Πεντάρφανος , Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου, Φορτωμένα Κόκκαλα, Το Μοιρολόγι της Φώκιας, Τα Δυο Τέρατα.

 

Αλέξανδρος Δελμούζος

Ο Αλέξανδρος Δελμούζος γεννήθηκε στην Άμφισσα το 1880.Ήταν από τους πρωτοπόρους του δημοτικισμού ,στην εκπαίδευση (καθηγητής πανεπιστημίου , παιδαγωγός) . Ο Δελμούζος σπούδασε στην Αθήνα και στη Γερμανία.. Μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές του, διορίστηκε διευθυντής στο Παρθεναγωγείο Βόλου (1908) . Ως διευθυντής, εισήγαγε πρώτος τη δημοτική γλώσσα και τις αρχές του σχολείου εργασίας. Αυτές οι νεωτεριστικές του κινήσεις προκάλεσαν αντιδράσεις από τους ανθρώπους με συντηρητικές αντιλήψεις. Ο θρησκόληπτος όχλος με το μητροπολίτη Δημητριάδος Γερμανό Μαυρομάτη και την αντιδραστική τοπική εφημερίδα «Κήρυξ»: «οι διαδηλωταί εξαφθέντες εζήτησαν να μεταβούν να καύσουν το Παρθεναγωγείον. Πληροφορηθέντες όμως ότι τούτο φυλάσσεται υπό εφίππου δυνάμεως, ηθέλησαν να καύσουν την οικία του κ. Δελμούζου, αλλά πληροφορηθέντες ότι και εκεί εφύλασσε δύναμις στρατού, διελύθησαν», έγραψε η εφημερίδα «Θεσσαλία». Αποτέλεσμα ήταν να κλείσει το σχολείο στις 2 Μαρτίου 1911 με απόφαση του τρομοκρατημένου δημοτικού συμβουλίου και ο Δελμούζος να παραπεμφθεί μαζί με άλλους στην περιβόητη δίκη των «Αθεϊκών» (Απρίλιος 1914) με τις κατηγορίες της «αντιχριστιανικής προπαγάνδας», της «παρακώλυσης προσευχής», της «εξύβρισης επισκόπου», του «προσηλυτισμού» και της διάδοσης αθεϊστικών απόψεων. Η δίκη έγινε στο Ναύπλιο, όπου όμως, παρά τις πιέσεις των θεοκρατών και τις απίθανες καταθέσεις τους, όπως λ.χ. εκείνη του ίδιου του μητροπολίτη «εις την συνείδησιν όλου του κόσμου μαλλιαρισμός, αναρχισμός, σοσιαλισμός, αθεϊσμός, μασονία είναι εν και το αυτό...», στις 28 Απριλίου όλοι οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν αθώοι «ελλείψει αποδείξεων περί της ενοχής αυτών» . Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Εκπαιδευτικού Ομίλου και από το 1917 ως το1920, ανώτατος επόπτης της Δημοτικής εκπαιδεύσεως. Το1923 (μετά την πτώση του Βενιζέλου) ανέλαβε τη διεύθυνση του Μαρασλείου Διδασκαλείου και το 1929 διορίστηκε καθηγητής παιδαγωγικής στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1929-1934 και 1936-1938). Ήταν από τους πρωταγωνιστές του εκπαιδευτικού δημοτικισμού που απέβλεπε στην αναγέννηση της Ελληνικής παιδείας. Έργα του: Σαν παραμύθι, Δημοτικισμός και παιδεία, Πρώτες προσπάθειες στη Μαρασλειο, Το πρόβλημα της φιλοσοφικής σχολής, Παιδεία και κόμμα, κ.α. Ακόμη συνεργάστηκε στη σύνταξη του Αλφαβητάριου  του κράτους και του αναγνωστικού της Γʼ δημοτικού Τα ψηλά βουνά(1918) του Ζαχ. Παπαντωνιου. Όλη του τη ζωή την αφιέρωσε στη βελτίωση των διδακτικών μεθόδων και στην Ελληνική εκπαίδευση. Είχε κατανοήσει τη σημασία της δημοτικής γλώσσας για τη διδασκαλία στα σχολεία. Το έργο του θεωρείται ανεκτίμητης αξίας για το Νεώτερο Ελληνισμό. Πέθανε στην Αθήνα το 1956.


Δημήτριος Σαράτσης
Γεννήθηκε στον Άνω Βόλο στα 1871. Σπούδασε γιατρός σε Αθήνα και Παρίσι.
Εγκαταστάθηκε στο Βόλο εξασκώντας το επάγγελμά του, ενώ παράλληλα, ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το όνομά του είναι δεμένο με το Ανώτερο Δημοτικό Παρθεναγωγείο Βόλου που είναι μία βασική προοδευτική τομή στη νεοελληνική γλωσσοεκπαιδευτική ιστορία αλλά και την ίδρυση του Γυμναστικού Συλλόγου Βόλου.
Χρημάτισε βουλευτής και υπουργός της Υγιεινής. Πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1951.

Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης

Ο Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης (1835 - 1902) γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Λαυρέντιος του Πηλίου. Εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα από τον εφημέριο του χωριού και στη συνέχεια μόνασε στη μονή Εσφιγμένου όπου έλαβε και το προσωνύμιο «Εσφιγμενίτης». Στο Άγιον Όρος μετέβη παρακινημένος όχι μόνο από το θρησκευτικό του αίσθημα αλλά και από τη φιλομάθειά του και την επιθυμία του να φοιτήσει στην Αθωνιάδα Σχολή. Το 1879 ίδρυσε στο Βόλο το πρώτο βιβλιοπωλείο, η "Ιωλκός", σε αυτό έβρισκε κανείς διδακτικά βιβλία, αλλά και γνωστά μυθιστορήματα της εποχής. Ο Εσφιγμενίτης Ζωσιμάς θέλει να εξαφανίσει την αμάθεια του θεσσαλικού λαού, δείχνοντας το δρόμο προς τη μάθηση, προσφέροντας βιβλία με επιστημονική γνώση. Το αξιόλογο υλικό που αποτελεί το έργο του βρίσκεται αποθησαυρισμένο στους τρεις τόμους του ετησίου ημερολογίου «Η Φήμη» (1886 - 1888) και στους δεκατρείς τόμους τού περιοδικού «Προμηθεύς» (1889 - 1901),που ο ίδιος έγραφε και εξέδιδε στο Βόλο. Τα δύο αυτά περιοδικά ασχολούνταν με θέματα της επικαιρότητας, αλλά και θέματα ιστορικά, αρχαιολογικά, φιλολογικά, θρησκευτικά, ενώ συχνά φιλοξενούσαν τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις του εκδότη τους και αναδημοσίευαν πρωτότυπες πηγές της ελληνικής ιστορίας. Οι εκδόσεις αυτές αποτελούν σήμερα τη βασική πηγή για την έρευνα, τόσο γύρω από την τουρκοκρατούμενη όσο και για τη σύγχρονη Θεσσαλία. Είναι το σημαντικότερο κομμάτι τής πνευματικής προσφοράς στο θεσσαλικό τόπο. Ο Ζωσιμάς υπήρξε μοναχός ορθόδοξος, με ελεύθερη σκέψη και ήθελε η Εκκλησία και η Ορθοδοξία να είναι απαλλαγμένη από κάθε μισαλλοδοξία, δεισιδαιμονία και φανατισμό. Η μόρφωσή του και η άμεμπτη ηθική προσωπικότητα τον οδήγησαν σε ένα σκληρό αγώνα εναντίον κάθε παραβάτη των δογμάτων της θρησκείας. Καυτηρίασε την αυθάδεια ορισμένων μοναχών και λειτουργών τής Εκκλησίας, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν την αμάθεια των ανθρώπων τής Θεσσαλίας με σκοπό να θησαυρίζουν. Ο Ζωσιμάς στηλίτευε τις προλήψεις και δεισιδαιμονίες των ανθρώπων χτύπησε την αγυρτεία, την αργυρολογία, την καπηλεία των ιερών και οσίων, τη ζητιανιά. Ο αγώνας του αυτός είχε αποτέλεσμα να εκδιωχθεί και να φυλακιστεί. Εγκαταστημένος από το 1873 στο Βόλο, άνοιξε την "Ιωλκό", ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την επιμέλεια και την έκδοση βιβλίων. Ο Ζωσιμάς διέθετε πλούσια βιβλιοθήκη, την οποία συνέχεια εμπλούτιζε. Μέλημά του ήταν η δημιουργία βιβλιοθήκης στο Βόλο και προς αυτήν την κατεύθυνση ζήτησε τη συνδρομή των τοπικών αρχών. Τελικά, το 1900, λειτούργησε στο βιβλιοπωλείο του το "Αναγνωστήριον κοινόν", το οποίο επέτρεψε στους φιλομαθείς της πόλης να επιλέγουν ανάμεσα στους 2.850 τόμους, οι οποίοι συγκροτούσαν την προσωπική του βιβλιοθήκη. Ο Ζωσιμάς πέθανε το 1902 κληροδοτώντας στο δήμο μία βιβλιοθήκη που είχε φτάσει τους 3.200 τόμους. Το 1912 η βιβλιοθήκη αυτή αποτέλεσε τον πυρήνα της Βιβλιοθήκης του Θρησκευτικού και Φιλολογικού Συλλόγου «Τρεις Ιεράρχαι».

Γιάννης Κορδάτος

Ο Γιάννης Κ. Κορδάτος (Ζαγορά Πηλίου, 1891 –Αθήνα, 29 Απριλίου 1961) ήταν Έλληνας ιστορικός, πολιτικός, νομικός και κοινωνιολόγος. Φοίτησε σε σχολεία της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης, και τέλειωσε το γυμνάσιο στον Βόλο. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Υπήρξε πολυγραφότατος, μελετητής της ελληνικής ιστορίας από την αρχαιότητα έως την σύγχρονη εποχή. Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της «Φοιτητικής Συντροφιάς» και του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος - Κομμουνιστικό ή ΣΕΚΕ(Κ) (1920), προκατόχου του ΚΚΕ, και διετέλεσε γενικός γραμματέας του (1920–1924) και διευθυντής του Ριζοσπάστη (1922–1924). Το 1927, αποχώρησε από το ΚΚΕ, επειδή διαφώνησε με τις θέσεις του κόμματος για την Μακεδονία. Συνέχισε ωστόσο να είναι κοντά στο ΚΚΕ, και γι' αυτό φυλακίστηκε στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά. Αν και αυτοδίδακτος ιστορικός, ήταν πολυγραφότατος. Ήταν επίσης μεγάλος γνώστης της Ελληνικής Γραμματείας, αρχαίας και νέας, και ασχολήθηκε επαγγελματικά ως επιμελητής των εκδόσεων της κλασικής Ελληνικής Γραμματείας. Σήμερα, στην γενέτειρά του Ζαγορά, λειτουργεί πολιτιστικός σύλλογος που φέρει το όνομά του, ενώ το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε κεντρικό αμφιθέατρο στο κτίριο Παπαστράτου στον Βόλο.

Κίτσος Μακρής

Ο Κίτσος Μακρής (Λάρισα, 1917 Βόλος, 1988 ήταν έλληνας λαογράφος. Το 1926 εγκαταστάθηκε στο Βόλο, όπου και έζησε μέχρι το θάνατό του. Το 1939 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Ο ζωγράφος Θεόφιλος, ήταν από τους πρώτους μελετητές του μεγάλου αυτού ζωγράφου. Την ίδια χρονιά, ξεκίνησε προσπάθεια για την διάσωση των έργων του Θεόφιλου, με αποτέλεσμα στην συλλογή του Κίτσου Μακρή να βρίσκονται σήμερα ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα του ζωγράφου. Φωτογράφισε επίσης πάμπολλα μνημεία λαϊκής τέχνης του Πηλίου και έτσι στη λαογραφική συλλογή του αφησε πάνω από 5.000 φωτογραφίες και διαφάνειες. Στη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Αργότερα, εκλέχτηκε τρεις φορές δημοτικός σύμβουλος Βόλου. Η προσφορά του στην ανάδειξη και διάσωση της ελληνικής λαϊκής τέχνης ήταν σημαντικότατη. Με διαλέξεις και μαθήματα σε όλη την Ελλάδα, με άρθρα του σε εφημερίδες και περιοδικά, και με ταξίδια στο εξωτερικό για εκθέσεις και μελέτη, απέκτησε αλλά και διέδωσε τις τεράστιες γνώσεις του πάνω στη λαϊκή τέχνη. Για τον λόγο αυτό, τιμήθηκε και από την Ακαδημία Αθηνών. Πριν από τον θάνατό του, δώρισε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας το σπίτι του για να χρησιμοποιείται ως κέντρο ερευνών και μουσείο (σημερινό Λαογραφικό Κέντρο Κίτσου Μακρή).

Ο λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος Χατζημιχαήλ

Ο ζωγράφος Θεόφιλος (το επώνυμό του ήταν Χατζημιχαήλ), αλλά έμεινε γνωστός με το μικρό του όνομα) ήταν αυτοδίδακτος και θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της ελληνικής λαϊκής ζωγραφικής. Δεν ξέρουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε, πάντως υπολογίζεται η γέννησή του γύρω στα 1860. Πατρίδα του η Μυτιλήνη, ένα από τα ωραιότερα νησιά του Αιγαίου, με μεγάλη παράδοση στις τέχνες και τα γράμματα από τα πανάρχαια χρόνια. Η οικογένεια του Θεόφιλου ήταν φτωχή και οι γονείς του τον προόριζαν να γίνει σοβατζής. Η φλόγα, όμως, που τον έκαιγε, η ιδιόρρυθμη ιδιοσυγκρασία του και το πάθος του για τη ζωγραφική, έκαναν το Θεόφιλο να στραφεί από νωρίς στην τέχνη που επρόκειτο να τον κάνει διάσημο και πασίγνωστο (μετά, όμως από το θάνατό του). Τα βιογραφικά του στοιχεία ήταν λίγα, ασαφή και αβέβαια παλιότερα. Σήμερα γνωρίζουμε ότι έζησε για ένα μικρό διάστημα στη Σμύρνη, όπου έκανε το θυρωρό στο εκεί ελληνικό προξενείο, ενώ παράλληλα ζωγράφιζε. Αργότερα τον συναντάμε στο Πήλιο, όπου έζησε τα περισσότερα ώριμα χρόνια της ζωής του. Γύριζε από χωριό σε χωριό ζωγραφίζοντας σε σπίτια, σε καφενεία, σε μαγαζιά, ζητώντας μόνον ένα πιάτο φαγητό για αμοιβή. Σε πολλά από τα χωριά του Πηλίου (Άγιος Βλάσης, Άνω Λεχώνια, Μακρινίτσα κ.ά), αλλά και μέσα στην πόλη του Βόλου σώζονται ακόμη πολλές από τις ανεπανάληπτες ζωγραφιές του. Στην Ανακασιά στον Άνω Βόλο, υπάρχει ένα ολόκληρο σπίτι (που σήμερα λειτουργεί σαν Μουσείο Θεόφιλου), στο οποίο όλοι οι τοίχοι είναι ζωγραφισμένοι με έργα του. Άσημος, παρεξηγημένος και φτωχός πέρασε όλα τα χρόνια της ζωής του. Έτσι και πέθανε. Η αξία του έργου του αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό του (1934). Σήμερα έχει ιδρυθεί στη Μυτιλήνη, Μουσείο Θεόφιλου, όπου έχουν συγκεντρωθεί πολλά από τα σωζόμενα έργα του, καθώς και τα πολλά βιβλία που έχουν γραφτεί για τη ζωή και τη ζωγραφική του. Η τέχνη του Θεόφιλου αντιπροσωπεύει ένα καταπληκτικό σε ποσότητα και ποιότητα έργο, κυρίως τοιχογραφικό, που βρίσκεται διασκορπισμένο σε σπίτια και μαγαζιά στο Πήλιο και τη Μυτιλήνη. Τα θέματα του κινούνται γύρω από δύο βασικούς άξονες, την ιστορία και τις παραδόσεις του λαού μας. Γοητευτικά είναι και τα τοπία που ζωγραφίζει με ζεστούς και απαλούς χρωματικούς τόνους, όπου φαίνεται να περιφρονεί τους κανόνες της ακαδημαϊκής ζωγραφικής και να εκφράζει πρόσωπα και πράγματα όπως τα συλλαμβάνει με τα μάτια της ψυχής του. Η τέχνη του Θεόφιλου έχει όλα τα χαρακτηριστικά της γνήσιας λαϊκής τέχνης. Ζωηρά χρώματα, αυθορμητισμό και ειλικρίνεια. Όλα αυτά αντισταθμίζουν τις διασκεδαστικές ιστορικές ανακρίβειες και τους αναχρονιστικούς συσχετισμούς που επιχειρεί καθώς και τις κάποιες τεχνικές αδεξιότητες που συναντάμε στα έργα του.

Βαγγέλης Παπαθανασίου

Διεθνούς φήμης είναι η προσωπικότητα και το έργο του συνθέτη Bαγγέλη Παπαθανασίου (Vangelis).
Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1943 στην Αγριά Βόλου. Ξεκίνησε να παίζει στα τέσσερά του χρόνια ενώ έκανε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση με δικές του συνθέσεις- στα 6 του χρόνια. Στα μαθητικά του χρόνια ήταν σημαντικό, μέλος ενός πολύ σημαντικού ελληνικού συγκροτήματος, των "Forminx". Μετακόμισε στο Παρίσι στα τέλη της δεκαετίας του 60, ιδρύοντας, παράλληλα, "Τα παιδιά της Αφροδίτης", μαζί με τον Ντέμη Ρούσσο και τον ντράμερ Λουκά Σιδερά. Με το γκρουπ αυτό, μέχρι το 1970 και διαλύθηκε, σημείωσαν μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη. Από τότε ο καλλιτέχνης -που ζει στο εξωτερικό- ξεκινά τη σόλο καριέρα του.
Συνθέτει κυρίως ορχηστρική μουσική και μουσική για κινηματογραφικές εταιρείες. Κατά τη διάρκεια της σταδιoδρoμίας του φλερτάρει με αρκετά είδη μουσικής και γι αυτό το έργο του εlναι δύσκολο κατηγοριοποιηθεί. Συνδυάζει μουσικά είδη όπως η νέα εποχή, το προοδευτικό ροκ", το "'συμφωνικό ροκ" η space μουσική και η ηλεκτρονική μουσική.